سرزمین آرزوها

ü        امام صادق(ع):
لو کان عند الله عباده تعبد بها عباده المخلصون أفضل من الشکر علی کل حال لأطلق لفظه فیهم من جمیع الخلق بها فلما لم یکن أفضل منها خصها من بین العبادات و خص أربابها، فقال تعالی(و قلیل من عبادی الشکور):
اگر نزد خداوند عبادتی بهتر از شکر گزاری در همه حال بود که بندگان مخلصش با آن عبادتش کنند، هر آینه آن کلمه را درباره همه خلقش به کار می برد، اما چون عبادتی بهتر از آن نبود از میان عبادات آن را خاص قرار داد و صاحبان آن را ویژه گردانید و فرمود: (و اندکی از بندگان من سپاسگزارند).

ü        رسول اکرم(ص):
الطاعم الشاکر له من الأجر کأجر الصائم المحتسب، و المعافی الشاکر له من الأجر کأجر المبتلی الصابر، و المعطی الشاکر له من الأجر کأجر المحروم القانع؛
سیر سپاسگزار اجرش همانند روزه داری است که برای خدا روزه می گیرد، تندرست سپاسگزار همانند آن اجری را دارد که بیمار شکیبا و بخشنده سپاسگزار همان اجر را دارد که تنگدست قانع.

ü        امام حسین(ع):
شکرک لنعمه سالفه یقتضی نعمه آنفهً؛
شکر تو بر نعمت گذشته، زمینه ساز نعمت آینده است.

ü        امام علی(ع):
أکثر أن تنظر إلی من فضلت علیه، فإن ذلک من أبواب الشکر؛
به کسی که بر او برتری داده شده ای بسیار بنگر، زیرا این کار یکی از انگیزه های شکرگزاری است.

ü        امام صادق(ع):
ما من عبد أنعم الله علیه نعمه فعرف أنها من عند الله إلا غفر الله له قبل أن یحمده؛
هیچ بنده ای نیست که خداوند به او نعمتی دهد و او آن را از جانب خدا بداند مگر آن که، پیش از سپاسگویی او، خداوند بیامرزدش.
أدنی الشکر رؤیه النعمه من الله من غیر علهٍ یتعلق القلب بها دون الله عزوجل و الرضا بما اعطی و ألا تعصیه بنعمته و تخالفه بشی ء من آمره و نهیه بسبب نعمته؛
کم ترین سپاسگزاری، این است که انسان نعمت را(مستقیماً) از خدا بداند و جز او علتی برای آن نداند و نیز به آنچه خداوند عطایش کرده، خرسند باشد و با نعمت او مرتکب گناه وی نشود و نعمت خدا را وسیله مخالفت با امر و نهی او قرار ندهد.

ü        رسول اکرم(ص):
إن الله لیرضی عن العبد أن یأکل الأکله فیحمده علیها أو یشرب الشربه فیحمده علیها؛
خداوند از بنده ای که پس از خوردن لقمه غذا و یا آشامیدن جرعه ای او را سپاس می گوید، خشنود می گردد.

ü        امام صادق(ع):
أوحی الله تعالی إلی موسی(ع) یا موسی اشکرنی حق شکری فقال: یا رب و کیف أشکرک حق شکرک، و لیس من شکر أشکرک به إلا و أنعمت به علی؟! فقال: یا موسی الان شکرتنی حین علمت أن ذلک منی؛
خدای تعالی به موسی(ع) وحی فرمود که: ای موسی مرا چنان که باید شکر کن. موسی عرض کرد: پروردگارا چگونه تو را چنان که باید شکر گویم حال آن که هر شکری که تو را می گویم خود نعمتی است که تو به من ارزانی داشته ای؟ فرمود: ای موسی حال که دانستی توفیق آن شکر را هم من به تو داده ام، شکر مرا ادا کرده ای.

ü        امام رضا(ع):
اعلموا نکم لا تشکرون الله تعالی بشیء بعد إیمان بالله و بعد الاعتراف بحقوق أولیاء الله من آل محمد رسول الله(ع) أحب إلیه من معاونتکم لإخوانکم المؤمنین علی دنیاهم؛
بدانید که بعد از ایمان به خدا و بعد از اعتراف به حقوق اولیاء الله از آل محمد پیامبر خدا(ص) هیچ شکری نزد خدا خوشایندتر از این نیست که برادران مؤمن خود را در امور دنیایشان یاری رسانید.

ü        امام جواد(ع):
نعمه لا تشکر کسیئهٍ لاتغفر؛
نعمتی که سپاسگزاری نشود مانند گناهی است که آمرزیده نشود.