زهى جمال رخش كرده پرتو افشانى

به ماه چارده و آفتاب رخشانى

 

زهى ولى خدا قطب عالم امكان

جهان جود و كَرم پيشواى يزدانى

 

ظهور قدرت دادار حجت بن حسن

كه ظاهر است از او كبرياى سبحانى

 

نجات امت مظلوم و خلق مستضعف

اميد مردم محروم و فيض رحمانى

 

سپهر مجد و شرف، شمس آسمان جلال

جمال غيب ابد، شاه مُلك امكانى

 

 

اگر چه پر شده عالم ز فتنه و ز فساد

مسلط‌اند به دنيا جنود شيطانى

 

 

به نام صلح و دموكراسى و وطن خواهى

زنند ضربه به شخصيت مسلمانى

 

 

گرفته است بشر راه انحراف و خطا

به هر مكان نگرم تيره است و ظلمانى

 

بگيرد ار همه اقطار، محنت ايام

شب فراق شود هر چه بيش طولانى

 

 

بمان به جا و مشو نااميد چون آيد

امام و منجى كل، مقتداى پايانى

 

سليل احمد مرسل همان كسى كه خدا

عطا نموده به او منصب جهانبانى

 

 

جهان، نجات دهد از فساد و استكبار

دوباره زنده كند راه و رسم انسانى

 

 

در آورد همگان زير پرچم اسلام

نظام، مى‌نَبُوَد جز نظام قرآنى

 

 

ظهور مى‌كُند و مى‌كَند اساس ستم

كند زمين و زمان را ز عدل نورانى

 

امير معدلت آيين و معدلت گستر

دهد نجات همه خلق از پريشانى

 

 

خوش آن زمانه و آن روزگار و آن ايام

خوش آن حكومت و آن عدل و عصر روحانى