سرزمین آرزوها

احساستان به خير!

حبيب نظارى

اى مردم پرنده و خورشيد و آفتاب،

لبخندتان مبارك و احساستان به خير!

امروز روز عاطفه و مهربانى است

يك تكّه آسمان رها مانده و كبود

در حسرت نوازش بال و پر شماست

در گوشه گوشه گوشه اين شهر بى‏بهار

اين شهر بى‏سرود

چشمان بغض كرده يك كودك يتيم

در انتظار دست نوازشگر شماست.

فصل مهربانى

امروز

روز بارش باران عاشقى

آغاز فصل خرمى از مهربانى است

فصل ترانه/ فصل غزل/ فصل آشتى

فصل هزار آينه/ صدها هزار چشم

برخيز و دست خسته اين شهر را بگير

بى‏دست مهربان تو اين شهر/ سنگى است

جشن عشق

امروز جشن عاطفه/ امروز جشن عشق

از جنس يك نسيم ملايم/ هميشگى

از جنس يك ترانه رها و سرودنى

احساس عاشقانه مردم ستودنى.

امروز جشن عاطفه/ امروز جشن مهر

دستان شهر و شانه گل‏هاى بى‏پناه

دستان شهر و گونه پر اشك غنچه‏ها

دستان شهر و يك سبد آواز عاشقى

دستان شهر و تو/ دستان شهر و من

«امروز روز پنجره‏هاى گشوده است/ بايد سلام كرد به گسترده زيستن».

شايد هنوز پنجره‏اى بسته مانده است

شور است و اشتياق

شور است و مهربانى و لبخند

شور است و عاشقانه‏ترين لحظه‏هاى فصل

برخيز با تمامى لبخندهاى خود

دست شكوفه‏هاى رها مانده را بگير

شور است و مهربانى دستان گرم تو

بر شانه‏هاى خسته گل‏هاى اطلسى

برخيز و مهربانى خود را ترانه كن

در گوش بى‏پرنده‏ترين آسمان بخوان

در ازدحام سنگى يك شهر بى‏كسى

شايد هنوز حسرت يك كيف مدرسه

در چشم‏هاى دختركى خسته مانده است

شايد هنوز/ پنجره‏اى بسته مانده است

هنوز فرصت هست

مى‏خواهم از جوار همين لبخند

در فصل مهر و عاطفه و عشق، با شما

شعرى بخوانم و نفسى تازه‏تر كنم:

«اى من/ كه از پرنده تهى نيستى/ هنوز

فرصت براى پر زدنى عاشقانه هست

عاشق شدن، ترانه سبزى‏ست/ مهربان!

فرصت براى زمزمه اين ترانه هست».

زير سايبان محبت

ميثم امانى

چه مى‏شد اگر نبود دل‏بستگى ما آدم‏ها به هم؟ شايد «با هم بودن» را بر صفحه‏هاى فطرت‏مان نوشته‏اند كه «بى‏هم بودن» تلخ است و تحمل‏ناپذير.

از من تا تو فاصله‏اى نيست، جز برداشتن يك قدم به عشق.

زمستان سرد و سوزان تنهايى را فقط به هم پيوستن دست‏هاى من و توست كه گرم خواهد كرد.

زمين سرد است، اما آتش مهر قلب‏هاى مؤمن در سراسر گيتى نه تنها كلبه‏هاى خويش، كه كلبه همسايگان را نيز برقرار و برافروخته نگاه خواهند داشت.

آرى، سياره خاكى ما بر مدار وحدت دل‏هاى عاشق مى‏گردد؛ دل‏هاى زنده به عشق انسانيت.

زمين، ملك همه فرزندان آدم است و اين ملك مشاع، تنها با نوع‏دوستى خواهد پاييد و با گذشت.

آنچه بهتر زيستن را در اين سرزمين دور برايمان فراهم مى‏آورد، اين است كه همگى‏مان زير يك سايبان بنشينيم؛ سايبان محبت و نيكى.

آدمى بنده محبت است

آدمى بنده محبت است و هر چه نتواند سنگ خاراى قلبش را بگشايد، محبت خواهد توانست.

هر چه رنگ و لعاب ديگر، همچون برگ‏هاى پاييز مى‏ريزند، ولى رنگ و بوى محبت، هرگز كهنه نخواهد شد و حافظه جهان، دست‏هاى نيكوكار را از ياد نخواهد برد.

قانون خلقت اين است كه «نيكى بيافرين تا نيكى‏هاى تو نيكى بيافريند؛ محبت كن تا محبت‏هاى تو محبت بيافريند؛ همگان را دوست بدار، تا همگان دوستت بدارند».

آرى،

حافظ

گوهر ناب زيستن

احسان است كه گوهر ناب زيستن را به انسان هديه خواهد كرد.

روا نيست تنها ماندن؛

روا نيست درمانده شدن در اين زمين بزرگ كه آدم‏هايش مى‏توانند مهر بورزند و احسان كنند.

روا نيست در اين زمين كه ميراث آدمى‏زاده‏هاست، آدمى دست‏هاى نيازش را بگشايد با شرم و آدمى ديگر دست‏هايش را بدزدد با غرور.

چه لب‏هاى خشكيده در پياده‏رو كه مى‏توان با محبت، شكوفايش كرد! شايسته نيست خيابان‏هايمان، پر از ناتوانى رهگذران باشد و كوچه‏هايمان خالى از بوى هم‏زيستى.

شايسته نيست خط فقر را بر پيشانى شهر ديدن و صداى مظلوم را نشنيدن.

زمين ما، با محبت همه چيز دارد، ولى بى‏محبت، هيچ چيز را نخواهد داشت.

عشق را قسمت كنيم

معصومه داوودآبادى

كلبه‏هايى سرد و خاموش، با دست‏هايى ترك‏ترك و پينه‏بسته.

اين كوچه‏هاى باريك، روايت رنج‏هاى توست؛ وقتى كه نمى‏دانى سفره خالى‏ات را چگونه بر كودكانت بگشايى.

به ريگزاران داغ دلت مى‏انديشم؛ به تو كه روح فسرده‏ات را به دندان گرفته‏اى و شب‏هاى بى‏مهتابت را هيچ چراغى روشن نمى‏كند.

آمده‏ام كه دستان خاكى‏ات را در دست‏هاى مهربانى‏ام بگيرم تا روزهاى سردت را خورشيد اميد، چراغان كند.

آمده‏ام تا آفتاب را بر سفره‏هاى عشق، قسمت كنيم.

چون رودخانه جارى

چه بزرگ‏اند دست‏هايى كه مصمم، چون رودخانه‏ها جارى مى‏شوند و كوير نيازمندان را به جوانه مى‏نشانند!

چه روشن‏اند چشمانى كه جست‏وجوگر و پرشور، نگاه‏هاى رنجور را افق‏هاى توانمندى، هديه مى‏دهند.

از تو مى‏گويم كه شانه‏هاى يارى‏ات، تكيه‏گاه مستمندانى است كه سرخى صورت‏هاشان، نشان از سيلى روزگار دارد.

از تو مى‏گويم كه چشمان ابرى را پاس مى‏دارى و هواى بارانى‏شان را حرمت مى‏گذارى؛ از تو كه نور را به خانه پنجره‏ها ميهمان كرده‏اى.

در من شوقى است

در من شوق امداد است و شكوه ياورى. تبر به دست مى‏گيرم به قصد شاخه‏هاى فقر و خاكستر نيازمندى را در قعر اجاق‏ها به نظاره مى‏ايستم.

هم‏وطن! برهوت شب‏هايت را به ستاره‏بارانى شگفت مى‏كشانم، با همين دست‏ها كه از لذت يارى لبريز است.

جان بى‏نيازت را به روزگاران شكوهمند عشق پيوند مى‏زنم، با همين گام‏ها كه نبض زمين را به تپيدن مى‏خواند. مباد كه هيچ‏گاه چشم به راه بمانى و نوميد!

سخاوت كليد عنايت

رزيتا نعمتى

اى دست‏هاى بخشنده! آن هنگام كه سخاوت شما تنهايى دلى را به هديه لبخندى و دستى پرمهر، ميهمان مى‏كند، درختان در دو ستون به احترام مى‏ايستند تا عظمت روحانى شما را تعظيم كنند.

امروز، بياييم بال‏هايمان را به پهناى آسمان بگسترانيم تا با اجابت دست نيازى، به گوشه چشم عنايتى از بالا برسيم. «اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد از نيكوترين نعمت‏هايى كه به دست آورده‏ايد، انفاق كنيد».

و لطافت را به باغ و تازگى را براى صبح و خورشيد را به سكوت خانه‏هاى سرد بياوريد.

گسترش لبخند

خداوند اراده كرده است كه ترازوى عدالت خويش را به دست بندگان متقى، به توازن برساند تا در تقسيم دردها و شادى‏ها، نقطه‏اى از دفتر آفرينش جا نيفتد.

در انزواى سرد زمين، امروز چشمانى منتظر سخاوت تواَند. بيا تا فصل شكفتن را آغاز كنيم كه «تقسيم»، زيباترين درس مكتب‏خانه عشق است. دنيا تنها براى آنها كه مى‏بخشند، بزرگ است؛ زيرا يك لبخند را مى‏توان از انحصار خود، تا هزاران قلب شكسته گسترش داد.

ميراث‏دار سخاوت‏هاى شبانه

ما وارث دينى هستيم كه در ركوع، حاجت نيازمندان را با هديه انگشترى برآورده مى‏كنند. ما وارث كوله‏بارهاى شبانه على عليه‏السلام براى تقسيم عشقيم، ميان خانه‏هاى از ياد رفته؛ ميان پس كوچه‏هاى نجيبى كه بستر خانه‏هاى آن، سرهاى ناتوانى و فقر را به بالين مى‏برد.

مى‏توان گاهى تلنگرى بر خويش زد تا بينوايى، در بگشايد و لبخند گمشده‏اى، ميهمان قلب‏هاى اندوهگين شود.

در مسلك ايمان، آنان كه به دنبال ذخيره خوشبختى‏اند، آن را در قلب‏هاى ديگران انباشته مى‏كنند تا در دهان گشوده صدفى، مرواريد بخشش را جاى دهند؛ درياى دنيا، براى وضويى و نمازى و سلامى است؛ نه براى غرق شدن.

بالى براى پريدن

بخشندگى، آسمانى است براى نمايش پرواز، پيش چشم‏هاى خدا. ناگهان‏هاى شكفتن در همين اتفاق‏هاى ساده است؛ نيكى‏هاى بى‏پرسش و دست‏هاى دهنده چون چشمه، اما در عطش، عطشى براى شتافتن و سبز كردن دشت‏هاى تشنه.

نيكى، مجالى است براى شكفتن و كوله‏بارى است براى نهفتن؛ دانه‏اى است براى روييدن و ابرى است براى باريدن.

و احسان، بالى است براى پريدن.

زيرنويس

على عليه‏السلام فرمودند: «اگر اموال خود را در راه خدا ببخشيد، پس خداوند به سرعت عوض آن را به شما خواهد بخشيد».

آنان كه مى‏بخشند، لذت هر دو جهان را از آن خود كرده‏اند تا در مزرعه نيكى، با بذر احسان از درخت رستگارى خويش، در جهانى ديگر، برداشت كنند.

به خدا قول مى‏دهم

فاطره ذبيح‏زاده

به تو قول مى‏دهم امشب براى سفره تهى پسر زن همسايه، يك قرص گرم محبت خواهم برد و اول صبح كه دنيا را به رنگ شاداب زندگى جان بخشيدى، به پسرك يتيم همين حوالى، دوچرخه قرمز آرزوهايش را هديه مى‏دهم تا از دريچه گشوده رؤياى ساده‏اش، پرتو تبسم خدايى‏ات، بر هواى آسوده خيالم بتابد!

آرزو دارم در روزهاى واپسين سال كه تازگى بهارانت در كوچه طبيعت، آمدن را مهيا مى‏شود، تنها اندكى به تو شبيه شده باشم.

مى‏خواهم از رسم پرلطافت بخشندگى‏ات تقليد كنم.

مى‏خواهم به قدر وسعت وجودم، به شيوه لطف و احسان تو اقتدا نمايم.

به مدد فرصتى كه براى مهربانى به من بخشيده‏اى، چه اندازه به معراج روح خويش نزديكم! گويا ملكوت تا سر انگشت دستانم گسترده شده و بهشت از حواشى چشمان منتظر دختركان بهزيستى آن سوى خيابان، بر صميميت لحظه‏هاى اكنون من جارى است.

اقتدا به خورشيد

براى تابش احسان بر پنجره دل و روييدن ياس‏هاى سپيد نيكوكارى در جان، چه چيز بيشتر از گرماى خورشيد مردم‏دارى على عليه‏السلام در شب‏هاى تار كوفه كارساز خواهد بود؟!

آن مولاى مؤمنان و پدر دل‏سوز يتيمان، به فرزندش امام حسن مجتبى عليه‏السلام اين‏گونه وصيت فرمود:

«فرزندم! بدان كه راهى پرمشقت و بس طولانى پيش رو دارى؛ پس در طى اين راه بكوش و زاد و توشه مناسب بردار و بار گناه را سبك كن.

فرزندم! بيش از تحمل خود، بار مسئوليت را بر دوش منه كه سنگينى آن براى تو عذاب‏آور خواهد بود؛ پس اگر مستمندى ديدى كه توشه‏ات را تا سراى قيامت مى‏برد و آن زمان كه بدان نياز دارى به تو باز مى‏گرداند، يارى او را غنيمت بشمار و توشه‏ات را بر دوش او گذار.

اگر قدرت مالى دارى، بيشتر انفاق كن؛ زيرا ممكن است روزى در رستاخيز، در جست‏وجوى چنين فردى باشى و او را نيابى!»

اينجا سرزمين عشق است

فاطمه پهلوان على‏آقا

اينجا سرزمين عشق است كه حتى يك تكه نان با همسايه قسمت مى‏شود و خاطرهاى آسوده با زمزمه «الجارُ ثم الدار»، سر بر بالين مى‏نهند.

اينها همه به دنبال كاشتن نهال شوق در دل‏هاى يكديگرند. مردمان اينجا، اهالى سرزمين عشقند؛ آنها كه زاده ايمانند و چكيده معرفت، آنها كه بر ساحل آسودگى‏هاشان تكيه نمى‏دهند تا از دست و پا زدن‏هاى طوفان‏زدگان درياى نياز، لذت ببرند.

مردم اين سرزمين، محنت‏زدگان بلاديده را درمى‏يابند و در زدودن غبار غم‏هاى چهره‏ها مى‏كوشند. در سرزمين عشق، هيچ دستى بى‏پاسخ رها نمى‏شود؛ زيرا همه اهالى اين سرزمين، اعضاى يك پيكر واحدند.

هر روز، روز احسان

هيچ كودكى، طعم نداشتن را نخواهد چشيد، اگر داده‏هاى خداوند، عادلانه قسمت شود.

هيچ كفش پاره‏اى، نيش سوزان سرما را نخواهد ديد، اگر كفش‏هاى چرمين، نيم‏نگاهى به زير پاهايشان داشته باشند. هيچ غرورى نخواهد شكست و هيچ خواهشى بى‏جواب نخواهد ماند، اگر عمق رنج نياز، درك شود.

هيچ سرى بى‏سرپناه نخواهد ماند، اگر خشت كاخ‏هاى سفيد، در بين حلبى‏هاى سُست جنوب قسمت شود.

كاش هيچ‏گاه، اين هيچ‏هاى رنج‏آور، در بين واژه‏هاى ما، جوانه نمى‏زد و نمى‏روييد!

كاش هر روز، روز احسان بود و هر لحظه، لحظه نيكوكارى، تا از ياد نبريم مسئوليتمان را!

شكرانه نعمت‏ها

شكرانه سلامت، بخشش است و احسان؛ زيرا شكرها نعمت افزايد و محنت كاهد.

خدا را شكر كه از دردها در امان مانده‏اى و اوراق صحيفه دلت، به سپيدى شكوفه‏هاى بهارى است. بهار، در گوشه گوشه دلت لانه كرده است، اما به شكرانه اين همه شادى، دل‏هاى خزان‏زده دورترهاى نزديكت را درياب، تا لطف خداوند، سفره رنگين مهرت را گسترده‏تر كند و هزار هزار نعمت بر نعماتت افزون سازد؛ هر چند كه مى‏دانم تو خود نگفته مى‏دانى و در انجام دادنش مى‏كوشى.

آفتاب احسان

حسين اميرى

آفتاب زمستان را مى‏بينم كه از دستان مردمان مى‏تابد.

گرماى محبت را حس مى‏كنم.

دستانتان از ايمان پر باد، اى كسانى كه به يارى هم‏كيشانتان، با دست پراميد آمده‏ايد، بازار زندگى‏تان پررونق باد!

اى كسانى كه به بازار محبت، سكه احسان آورده‏ايد، صداى قدم‏هايتان پرطنين باد و قامت دينتان استوار!

ولى‏نعمتان

به گدايى لطفى و عطايى آمده‏ام؛ نيازمندان جامعه، ولى‏نعمتانند.

درهاى آسمان، از در خانه محقر آنان باز مى‏شود و راه كعبه، از كوچه‏اى مى‏گذرد كه خانه مستمندى در آن است.

به حج نگاه آشناى شما آمده‏ام. دستم اگرچه از لباسى و پولى پر است، خالى‏تر از دست قناعت و هميان آبروى شماست.

تو نيكى مى‏كن و در دجله انداز (داستانك)

منسيه عليمرادى

«پسرك فقير، تشنه و گرسنه، با ترديد در خانه‏اى را كوبيد تا از صاحب‏خانه آن غذايى ـ طلب كند، ولى وقتى در باز شد و چهره زن جوان را ديد، دستپاچه شد و فقط درخواست آب كرد. زن، متوجه گرسنگى پسرك شد و با ليوانى پر از شير تازه، از او استقبال كرد. پسرك شير را سر كشيد و آرام آرام، جانى تازه در رگ‏هايش يافت و رو به زن جوان پرسيد: «چقدر به شما بايد بپردازم؟»

و زن جواب داد: «هيچ؛ نيكى، ما به ازايى ندارد».

سال‏ها بعد، زن به بيمارى سخت و لاعلاجى مبتلا شد و همه پزشكان از درمانش عاجز ماندند. او را به بيمارستانى مجهزتر به شهرى دور منتقل كردند.

پزشك بيمارستان تا چهره زن بيمار را ديد، فورا او را شناخت و با تلاش‏هاى مستمر پزشك، بيمارى از بين رفت و بيمار بهبودى كامل يافت.

لحظه ترخيص فرا رسيد؛ پاكت صورت‏حساب، روى تخت بيمار گذاشته شد. زن از باز كردن پاكت واهمه داشت؛ مطمئن بود تمام عمرش بايد بدهكار باشد.

پاكت را با ترس و لرز گشود و نوشته‏اى در گوشه صورت‏حساب توجهش را جلب كرد؛ «بهاى اين صورت‏حساب قبلاً با يك ليوان شير پرداخت شده است».

امام على عليه‏السلام : «كَما تُعينُ، تُعانُ؛ همان‏گونه كه يارى مى‏كنى، يارى مى‏شوى».

گرماى عاطفه

شيما اصغرى

خنده به لب‏هايش الهام شد؛ او نمى‏دانست چه طور شد كه خنديد!

تنها چشم‏هايش بود كه مى‏ديد و لب‏هايش بود كه مى‏خنديد.

آرى، يك سبد مهر، يك سبد لبخند، ميهمان نگاهش بود.

او مهر و عاطفه را در آن جعبه‏هاى كوچك رنگى پيدا كرده بود.

خوشحال بود و فقط مى‏خنديد... و اين خنديدن بر لب‏هايش الهام مى‏شد...

و شايد از همان گرماى عاطفه بود...

ضيافت

چه ضيافتى بر پا بود!

مهربانى، چه جشنى مهيا كرده بود، براى دل‏هايى كه رموز مهر ورزيدن را آموخته بودند و دل‏هايى كه مهربانى را لابه‏لاى آن بسته‏هاى كوچك رنگى پيچيده بودند!

عشق همت كرده بود.

محبت آستين بالا زده بود.

حس هم‏دردى، كار خودش را كرده بود.

همه دست به دست هم داده بودند تا جشن نيكوكارى را برگزار كنند،

اما انسانيت، پيش‏تر از همه اينها، شور و غوغايى وصف‏ناپذير در دل‏ها به راه انداخت.

انسانيت، بانى بود!