سرزمین آرزوها

امام باقر(ع):

إن الله عزوجل یحب المداعب فی الجماعه بلا رفث؛

خداوند عزوجل دوست دارد کسی را که در میان جمع شوخی کند به شرط آن که ناسزا نگوید.

رسول اکرم(ص):

إنی أمزح و لا أقول إلا حقاً؛

من شوخی می کنم، اما جز حق نمی گویم.

رسول اکرم(ص):

المؤمن دعب لعب و المنافق قطب غضب؛

مؤمن شوخ و شنگ است و منافق اخمو و عصبانی.

رسول اکرم(ص):

أتت امرأه عجوز إلی النبی(ع) فقال لا تدخل الجنه عجوز، فبکث، فقال: إنک لست یومئذ بعجوز، قال الله تعالی: (إنا أنشأناهن إنشأناهن إنشاء فجعلناهن أبکاراً)؛

پیرزنی نزد پیامبر(ص) آمد. حضرت به او فرمودند: پیر به بهشت نمی رود. پیرزن گریست. حضرت فرمودند: تو در آن روز پیر نخواهی بود. خدای متعال می فرماید: (ما آنان را آفرینش نوینی بخشیدیم و همه را دوشیزه قرار دادیم).

امام کاظم(ع):

إن رسول الله(ع) کان یأتیه الأعرابی فیهدی له الهدیه، ثم یقول مکانه: أعطنا ثمن هدیتنا فیضحک رسول الله(ع) و کان إذا اغتم یقول: ما فعل الأعرابی؟! لیته أتانا؛

بادیه نشینی بود که نزد رسول خدا(ص) می آمد و برای آن حضرت هدیه می آورد و همان جا می گفت: پول هدیه ما را بده و رسول خدا(ص) می خندیدند. آن حضرت هرگاه اندوهگین می شدند، می فرمودند: آن بادیه نشین چه شد؟ کاش نزد ما می آمد.

امام علی(ع):

کثره المزاح تذهب البهاء و توجب الشحناء؛

شوخی زیاد، ارج و احترام را می برد و موجب دشمنی می شود.

امام علی(ع):

من کثر مزاحه استجهل؛

هرکس زیاد شوخی کند، نادان شمرده می شود.

امام علی(ع):

رب هزل عادجداً؛

چه بسا شوخی ای که جدی می شود.

رسول اکرم(ص):

لا یبلغ العبد صریح الأیمان حتی یدع المزاح و الکذب و یدع المراء و إن کان محقاً؛

بنده به ایمان ناب نرسد، مگر آن که شوخی و دروغ را ترک گوید و مجادله(بگو مگو) را رها کند، هر چند حق با او باشد.

امام صادق(ع):

إذا أحببت رجلاً فلا تمازحه و لا تماره؛

هرگاه کسی را دوست داشتی، با او نه شوخی کن نه مجادله.