امام علی(ع):

ما زالت نعمه و لا نضاره عیش إلا بذنوب اجترحوا إن الله لیس بظلام للعبید؛

هیچ نعمت و شادابی زندگی از دست نرفت مگر به سبب گناهانی که مرتکب شدند، همانا خداوند به بندگان ستم نمی کند.

امام علی(ع):

احذروا الذنوب فإن العبد لیذنب فیحبس الرزق؛

از گناهان دوری کنید، زیرا بنده با گناهش مانع روزی می شود.

امام باقر(ع):

إنه ما من سنه أقل مطراً من سنه و لکن الله یضعه حیث یشاء إن الله عزوجل إذا عمل قوم بالمعاصی صرف عنهم ما کان قدر لهم من المطر؛

هیچ سالی کم باران تر از سال دیگر نیست، بلکه خداوند باران را هر جا که بخواهد می باراند. اما هرگاه مردمی مرتکب گناه شوند، خدای عزوجل بارانی را که برای آنان مقدر کرده بود از ایشان باز می دارد.

امام رضا(ع):

إذا کذب الولاه حبس المطر و إذا جار السلطان هانت الدوله و إذا حبست الزکاه ماتت المواشی؛

هرگاه حاکمان دروغ بگویند باران بند می آید و هرگاه سلطان ستم کند دولت سست و بی اعتبار می شود و هرگاه زکات داده نشود چهارپایان بمیرند.

امام رضا(ع):

کلما أحدث العباد من الذنوب ما لم یکونوا یعملون أحدث الله لهم من البلاء ما لم یکونوا یعرفون؛

هرگاه بندگان مرتکب گناهانی شوند که قبلاً انجام نمی دادند، خداوند بلاهایی را برایشان پدید آورد که سابقه نداشته است.

امام صادق(ع):

من یموت بالذنوب أکثر ممن یموت بالاجال:

کسانی که براثر گناهان می میرند بیشترند از کسانی که بر اثر رسیدن اجل می میرند.

امام علی(ع):

ما جفت الدموع إلا لقسوه القلوب و ما قست القلوب إلا لکثره الذنوب؛

اشکها نخشکید مگر به سبب سختدلی و دلها سخت نشد مگر به سبب گناهان زیاد.

رسول اکرم(ص):

ما من قوم یعمل فیهم المعاصی هم أعز و أکثر ممن یعمله ثم لم یغیروه إلا عمهم الله تعالی منه بعقاب؛

هرملتی که درمیانشان گناه کنند و ایشان از گنهکاران قوی تر و بیشتر باشند و جلوگیری نکنند، خدای والا از جانب خویش همه را عقوبت کند.