امام علی(ع):
تغرب عن الأوطان فی طلب العلا و سافر ففی الأسفار خمس فوائد تفرج هم و اکتساب معیشه و علم و آداب و صحبه ماجد؛
برای کسب مجد و عظمت از وطن خود دور شود و سفر کن که در مسافرت پنج فایده است: برطرف شدن اندوه، بدست آوردن روزی و دانش و آداب زندگی، و همنشینی با بزرگواران.
رسول اکرم(ص):
سافروا تصحوا و ترزقوا؛
مسافرت کنید، تا سالم بمانید و روزی کسب کنید.
رسول اکرم(ص):
من السنه إذا خرج القوم فی سفر أن یخرجوا نفقتهم، فإن ذلک أطیب لأنفسهم و أحسن لأخلاقهم؛
از سنت این است که وقتی گروهی به مسافرت می روند خرج سفرشان را با خود بردارند که این کار موجب آرامش خاطر و خوش اخلاقی آنان می شود.
امام صادق(ع):
افتتح سفرک بالصدقه و اخرج إذا بدالک فإنک تشتری سلامه سفرک؛
مسافرت خو را با صدقه آغاز کن و هرگاه خواستی بیرون برو، زیرا (با صدقه دادن) سلامت سفرت را می خری.
امام صادق(ع):
کان أبو عبدالله(ع) إذا أراد سفراً، قال: اللهم خل سبیلنا و أحسن تسییرنا و أعظم عافیتنا؛
امام صادق(ع):
وقتی تصمیم به سفر می گرفت عرض می کرد: خدایا راه را بر ما بگشا و سفرمان را به بهترین وجه قرار ده و به ما سلامت و عافیت کامل عطا کن.
رسول اکرم(ص):
(فی مروه السفر) و أما التی فیالسفر فبذل الزاد و حسن الخلق و المزاح فی غیر المعاصی؛
(درباره مردانگی در سفر فرمودند): مردانگی در سفر عبارت است از بخشیدن از زاد و توشه خود به همراهان و خوش اخلاقی و شوخی کردن به شرط آن که معصیت خدا نباشد.
امام علی(ع):
لا یخرج الرجل فی سفر یخاف فیه علی دینه وصلاته؛
انسان نباید به سفری رود که می ترسد در آن به دین و نمازش لطمه ای وارد آید.
امام علی(ع):
أما مروءه السفر، فبذل الزاد و قله الخلاف علی من صحبک و کثره ذکرالله عزوجل فی کل مصعد مهبط و نزول و قیام و قعود؛
اما مردانگی در سفر عبارت است از بخشش از زاد و توشه خود به همراهان، کمی مخالفت و ناسازگاری از همسفران و زیاد به یاد خدا بودن در هر فراز و نشیب و نشست و برخاست.
رسول اکرم(ص):
إذا خرج أحد کم إلی سفر ثم قدم علی أهله فلیهد هم و لیطرفهم و لوحجاره؛
هرگاه یکی از شما به سفر رفت، دربازگشت حتی اگر شده یک قطعه سنگ برای خانواده اش هدیه و تحفه بیاورد.