سرزمین آرزوها

چراغ راه

مثنویِّ عطش و سوز و گداز است نماز

مثل نی‏نامه پر از راز و نیاز است نماز

برکه نور و شراب سحر و جام بلور

شبنم عاطفه و غنچه ناز است نماز

چشمه‏ای آب و گلی سرخ؛ و مهتاب و نسیم

مثل یک منظره روح نواز است نماز

همچنان حنجره صاف و صمیمی غزل

یا چنان پنجره‏ای روشن و باز است نماز

شعله‏افروزترین شمع شب شروه و شور

و خوش آهنگ‏ترین نَغمه ساز است نماز

سَجده‏اش گر چه فرود است بظاهر، امّا

بام بالا شدن و اوج و فراز است نماز

کلمات و حرکاتش همه پرحکمت و راز

دفتر حکمت و گنجینه راز است نماز

هفت صحرا اگر از دوست بدوریم چه غم

که چراغِ شب این راه دراز است نماز

در این خانه بزن ای دل «ساحل» که فقط

مرهم زخم جگرسوز، نماز است، نماز

خلیل ذکاوت (ساحل)

سحر شد

اذان گفتند و هنگام نماز است

درِ رحمت به روی بنده باز است

سحر شد عاشقان را وقت خوش باد

که دیگر فرصت راز و نیاز است

احمد باقریان

چند رباعی

از مسجد عشق بوی جان می‏آید

بوی خوش یار مهربان می‏آید

از قافله وا نمانی ای دل، هشدار

بشتاب، فرشته اذان می‏آید

*

از شاخه سبز راز گل می‏چینم

از نافله نیاز گل می‏چینم

یک غنچه اذان عشق می‏گویم سرخ

از باغچه نیاز گل می‏چینم

*

با نور نماز چهره را زیبا کن

دروازه قبله را به رویت وا کن

ور گم شده‏ای زخویش، خود را ای دل

در آینه نماز شب پیدا کن

رضا اسماعیلی

دو نوبت آه ...

همیشه

روشن‏ترین تکّه خلوتم را

برای تو کنار گذاشته‏ام

همین امروز

بیدار که شدم

بعد از نماز صبح

تو را

دو نوبت

آه کشیدم.

افشین شیخ‏زاده

کسوف دل

سجاده‏ام کجاست؟

می‏خواهم از همیشه این اضطراب برخیزم

این دل‏گرفتگی مداوم شاید

تأثیر سایه من است

که اینسان

گستاخ و سنگوار

بین خدا و دلم ایستاده‏ام

سجاده‏ام کجاست؟

سلمان هراتی

عشق روی تو

اگر نه روی دل اندر برابرت آرم

من این نماز حساب نماز نشمارم

ازین نماز ریایی چنان خجل شده‏ام

که در برابر رویت نظر نمی‏آرم

ز عشق روی تو من رو به قبله آوردم

و گرنه من ز نماز و ز قبله بیزارم

مرا غرض ز نماز آن بود که پنهانی

حدیث درد فراق تو با تو بگذارم

و گرنه این چه نمازی بود که من با تو

نشسته روی به محراب و دل به بازارم

نماز کن به صفت چون فرشته ماند و من

هنوز در صفت دیو و دد گرفتارم

مولوی

غزل نماز

شب است و خسته و تنها، نماز می‏خوانم

به استغاثه فردا نماز می‏خوانم

میان دشت نیایش چو رود می‏پیچم

و رو به آبیِ دریا نماز می‏خوانم

پر از ترنّمِ پرواز و راز می‏گردد

نگاه پنجره‏ها، تا نماز می‏خوانم

به باغ پرپر دل، هر غروب آدینه

به قصد تربت گلها نماز می‏خوانم

قرین سبحه و قرآن و اشک و آیینه

به رنگ غربت زهرا نماز می‏خوانم

رسیده فصل عطش‏بازی، و غریبانه

سر جنازه صحرا نماز می‏خوانم

بیا امام!(عج) که دیری است در هزاره درد

کنار خویش ـ فُرادی نماز می‏خوانم

بگو طراوت غم بر دلم فرو بارد!

دلم گرفته خدایا! نماز می‏خوانم

حریم خلوتم امشب ستاره‏باران است

شکسته، در شب اسری نماز می‏خوانم

محمدتقی اکبری

چشمه خورشید

سحر برخیز ای دل تا کنی پرواز با شبنم

به سوی چشمه خورشید گردی باز با شبنم

سحرگاهان ز هر گلدسته عطر شوق می‏بارد

وضو گیرد گل این باغ بهر راز با شبنم

ز یاس باغ چشمت دامن سجاده گلگون کن

که راز سینه سوزان می‏کند اعجاز با شبنم

نمی‏دانی چرا عطر از گلوی غنچه می‏ریزد

کند باد صبا هر صبح کامش باز با شبنم

ز طول عمر جز خواری چه می‏بینی بگو با گل

تو با خاری به جا ماندی و باشد ناز با شبنم

ز فیض صبح‏خیزی، گرمی بازار می‏یابد

هر آنکس همچو گل دشتش شود آغاز با شبنم

گل‏افشانی نمودی «خاسته» با طبع گل جوشت

شدی از پاکی دل چونکه هم‏آواز با شبنم

اصغر حاج‏حیدری (خاسته)

تماشاگه راز

از رهی دور و دراز آمده‏ام

بهر دیدار تو باز آمده‏ام

سوخت جان و دلم از آتش شوق

باز در سوز و گداز آمده‏ام

با دل، این آینه گردآلود

به تماشاگه راز آمده‏ام

در صف عرش‏نشینان اینجا

من خاکی به نماز آمده‏ام

رانده‏اند از همه جایم، اینک

خوانده‏ای بر خود و باز آمده‏ام

جلال محمدی

نماز و نیاز

با بلندای قامتی چون سرو

غرق در گفتگو و راز و نیاز

مادرم را همیشه می‏دیدم

ایستاده کنار ما به نماز

گاهی از باده خدا مدهوش

عاشق و بیقرار و دلداده

می‏چکید اشکهای شفّافش

روی متن سپید سجّاده

گرچه مادر جدا ز خویش، ولی

در دلش آرزو فراوان بود

بنشسته کنار جاده نور

بهر رفتن بسی شتابان بود

رفت و امروز در شیار دلم

جای پای تقدّسش پیداست

در فضای سپید خاطرِ من

آنچه از او به جای مانده خداست

او هماره ز عشق و مهر خدا

قصّه‏هایی لطیف و زیبا داشت

توی باغ بلور احساسم

سخنش عطر خوب گل‏ها داشت

چادر سبز رنگ گلدارش

باغ بازی و شادی ما بود

روی گلهای سرخ چادر او

طرح و نقش بهشت پیدا بود

او خدا را به ما نشان می‏داد

بر درازای کهکشان سپید

روی امواج پرتلاطم آب

بر رگ برگهای نازک بید

چون طنین نوای شاد اذان

در سکوت فضا روان می‏شد

از سرود خوش خدا سرمست

با تمام وجود جان می‏شد

بارها دیدم آن لبان قشنگ

با خدا، در نماز می‏خندند

وان رخ و گونه، مثل صبح بهار

وقت راز و نیاز می‏خندند

هوروش نوابی

باغ عبادت

چادر کهنه شب را بر خاک

تیغه نازک خورشید درید

با سرانگشت نوازشگر باد

لاله شب زده از خواب پرید

*

قُمریان بر لب هر پنجره‏ای

نغمه گرم اذان سر دادند

آب خوردند ز سر چشمه نور

خواب را خنده‏زنان پر دادند

*

لاله خم شد سر سجّاده صبح

شبنم اشک به چشمش آویخت

باغ از زمزمه او پر شد

اشک باران شد و بر گلها ریخت

*

جویباری ز دعا جاری شد

شست از روی چمن گرد و غبار

باغ در قایقی از نور نشست

رفت تا خانه سرسبز بهار

مهری ماهوتی