امام علی(ع):

من اعتز بغیر الله أهلکه العز؛

هرکس به جز از خدا عزت بجوید آن عزت او را هلاک می کند.

امام علی(ع):

کل عزیزی که تحت قدرت و سلطه ای باشد ذلیل است.

امام صادق(ع):

ترک الحقوق مذله و إن الرجل یحتاج إلی أن یتعرض فیها للکذب؛

ندادن حقوق (دیگران) ذلت می آورد و انسان در این باره مجبور به دروغ گفتن می شود.

امام حسین(ع):

ما أهون الموت علی سبیل نیل العز و إحیاء الحق لیس الموت فی سبیل العز إلا حیاه خالده و لیست الحیاه مع الذل إلا الموت الذی لاحیاه معه؛

چه آسان است مرگی که در راه رسیدن به عزت و احیای حق باشد، مرگ عزتمندانه جز زندگی جاوید و زندگی ذلیلانه جز مرگ همیشگی نیست.

امام علی(ع):

الناس من خوف الذل متعجلوا الذل؛

مردم از ترس ذلت به سوی ذلت می شتابند.

امام صادق(ع):

لا ینبغی للمؤمن أن یذل نفسه (قال مفضل بن عمر:) قلت: بما یذل نفسه؟ قال: یدخل فیما یعتذر منه؛

سزاوار نیست که مؤمن خود را خوار سازد – مفضل بن عمر می گوید: - پرسیدم چگونه خود را خوار می کند؟ فرمودند: دست به کاری زند که موجب عذر خواهی شود.

امام علی(ع):

المنیه و لا الدنیه و التقلل و لا التوسل؛

مرگ آری اما پستی و خواری هرگز، به اندک ساختن آری اما دست سوی این و آن دراز کردن هرگز.

رسول اکرم(ص):

من أقر بالذل طائعاً فلیس منا أهل البیت؛

هرکس آزادانه ذلت را بپذیرد از ما خاندان نیست.

امام علی(ع):

رضی (ب) الذل من کشف (عن) ضرر؛

کسی که از گرفتاری خود پرده بردارد، به خواری تن داده است.

امام علی(ع):

الصدق عز و الجهل ذل؛

راستی عزت است و نادانی ذلت.