سرزمین آرزوها

توفیق آستان بوسی حضرت دوست به مدد غبار روبی از پای زائرین و خدمت در سلک خادمین نشان افتخاری است که با اکرام حضرت باریتعالی عنایت شده و گرنه این بیچاره زبون با بضاعتی در مرز هیچ کجا و حضور در چنین جایگاهی رفیع کجا ؟

به هر حال و قال و چند و چون موسم حج می رسد . سر و سامان و خان و مان را باید بگذاری تا در میقاتی لباس آخرت بپوشی ...

چه دلچسب و شیرین است با سیاه و سپید و زرد و سرخ از ری و روم و بغداد و کجا مشق عشق کردن . برخاک خفتن در مشعر و شیدایی عرفات بیتوته در منا و سیل خروشان در رمی و هروله با هاجر و تیغ و مسلخ و اسماعیل را در خاطر گذراندن .

طواف و سعی و دوگانه های شیرین پشت مقام آرمیدن در بیت و نگریستن به خانه که چگالی حضور در آنجا را سنگین می بینی .

بقیع و خانه فاطمه . احدو هرای شیران احد و پیکر برخاک خفته حمزه .

خدایا بهشت دلربای تو ارزانی آنانکه می ارزند مرا همین بس که افتخار بندگیت دارم .

تا میهمانی حضور ساعاتی دیگر باقی است . در عالمی که محضر خدا ست .

برای حضور در میهمانی رسمی او مهیا شدن دشوار نیست ؟‌

نوشته شده به خط بیابانی تشنه باران |

تجدید عهد با غریب طوس

دارالشفاست مرقد سلطان دین رضا

باید که رو به جانب دارالشفا کنیم

باشد سزا که بر در طب الرضا رویم

وانگاه درد خویش در آنجا دوا کنیم

ما را اگر بساحت قدسش اجازه داد

آنجا ولا برای همه دست و پا کنیم

چون پیروی بساحت کیوان رسید گفت

باید به پیروان علی اقتدا کنیم

دميدن آفتاب امامت از افق خانه امام كاظم عليه السلام جلوه اي ديگر از رحمت الهي بر عالميان بود.

اين بار، در «ذيقعده سال 148» «رضاي آل محمد» درخشيد و خط «ولايت» در وجود او به عنوان پيشواي حق تداوم يافت.

«امامت» از ديدگاه اهل بيت عليهم السلام ، كارواني است كه باري از معرفت و تقوا و اخلاص دارد. كه در راه هدايت و ارشاد، ره مي سپارد و مقصدش «فلاح امت» است و «امام»، قائد و قوام بخش بناي امت، و سلسله اي از نور، هدايت، تعهد، جهاد و شهادت است، و «ائمه شيعه» اسوه زندگي و الگوي اخلاق اند.

چشممان روشن، كه در تاريك خانه تاريخ، از خانه ولايت، خورشيدي ديگر سربركشيد و در تداوم راه، از «مدينه» تا «طوس» راه پيمود و از بركت اين هجرت، ايران براي هميشه در چشم انداز پرتو «امامت» قرار گرفت،آن پيشوا، هنگام وداع دردمندانه با«تربت احمد»،گردي از ايمان آن مزار برگرفت و براين خاك پاشيد و سرزمين عجم را با پيام رسول عرب عجين نمود و سرزمين سلمان را بيمه «خط اهل بيت» ساخت.

اينك، خورشيد دين از خاك خراسان ميتابد. اينك، ميلاد «علي بن موسي الرضا عليه السلام» است.
و ... ايران ، به اقيانوس «عرفان علوي وموسوی و رضوي » وصل است. هر روز بامداد خورشيد از سمت خاور سر برمیآورد، و از فراز گنبد طلايي «سلطان طوس»، نور افشاني ميكند، و بر اين خاك شيعه خيز و تربت عاشق پرور ميتابد و زر ميفشاند.

خورشيد وجود امام هشتم، فروغ بخش آن آفتاب عالمتاب است كه در سپهر گردون ميگردد. و كدام مشرق، دو خورشيد دارد؟ و كدام خاك مهد مشرقين و دو خاور است؟

نوشته شده به خط بیابانی تشنه باران |

من لالايی تازه ای خواهم ساخت...

من در گوش نوزاد دلبندم ..حديثی تازه ترخواهم گفت....

من قلب کوچک دردانهء خود را؛ با رئوف ترين قلب دنيا؛

پيوند خواهم زد؛

و خواب کودک خويش را شيرين ترين خواب دنيا خواهم کرد؛

من لالايی تازه ای خواهم ساخت..

لالايی فراق؛ لالايی انتظار؛لالايی وصال؛

و به راستی؛ به راستی چه شيرين است

خوابی که آغازش لالايی تو باشد.....

من دلبند خويش را با لالايی تو خواهم خواباند؛